Deel 6: de kampen en weidegronden in de middeleeuwen

De middeleeuwse dorpseconomie rustte op twee pijlers: de landbouw en de veeteelt. (Voor Elsloo kwam hier nog een derde bij de scheepvaart, handel en visvangst op de Maas). I.v.m. de mestproductie waren de landbouw en veeteelt onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het vee stond in dienst van de landbouw als mestleverancier. Dit gold zowel voor schapen als voor koeien. Koeien waren belangrijke vlees en melkleveranciers. Dit legde ook beperkingen op aan de ontginningen. De opbrengst van de gronden bleef gebonden aan de grenzen die gesteld waren door de beschikbare hoeveelheid mest. Er diende een evenwicht te bestaan tussen de oppervlaktes aan cultuurgrond en woeste grond. Men kon niet ontginnen zonder een evenredige  verhoging  van de mestproductie. Grote natuurlijke weiden bleven nodig voor het weiden van vee.

Door de matige grasopbrengst had men per stuks vee een groot weidegebied nodig. Aan de rand van een natuurlijk weidegebied, binnen loopafstand, legde men soms extra bemeste weiden aan. Hier graasden de melkkoeien en kalveren. (Volgens ons komt hier het veel in veldnamen voorkomende “ groen(en)” vandaan. Dit zien we als een synoniem voor vetweiden). De runderen en schapen werden in kuddes door een herder (scheper) naar de natuurlijke weidegebieden gedreven. S’avonds gingen deze, i.v.m. de mestverzameling, ofwel op stal of gezamenlijk in een omheining aan de rand van het dorp (of in het dorp zelf). Hier kon men het vee ook bewaken.